Kapłańskie serce w konfesjonale – listopadowy dzień skupienia
W środę, 4 listopada 2026 roku, wspólnota Polskiego Papieskiego Instytutu Kościelnego w Rzymie przeżywała listopadowy dzień skupienia, który poprowadził bp Krzysztof Nykiel – Regens Penitencjarii Apostolskiej.
Zarówno postać patrona dnia – św. Karola Boromeusza, wielkiego odnowiciela formacji duchowieństwa – jak i fakt, że dzień ten był dniem imienin Karola Wojtyły – św. Jana Pawła II – stworzyły czytelną perspektywę dla refleksji nad kapłańską tożsamością, wiernością powołaniu oraz właściwym przeżywaniem czasu rzymskich studiów.
Konferencja ascetyczna poświęcona była kapłańskiej tożsamości i wierności powołaniu. Nawiązując do swojego przyjazdu na studia do Rzymu przed 35 laty, Ksiądz Biskup przypomniał, że kapłan przyjeżdżający do Wiecznego Miasta nie może zapominać o swojej pierwszej tożsamości:
„Nie wolno nam zapomnieć o jednym: że nie jesteśmy tylko studentami. Jesteśmy przede wszystkim kapłanami! Przyjechaliśmy do Rzymu po wiedzę, owszem, by ją zgłębiać, ale przede wszystkim, by lepiej poznać Pana Boga – aby On zawsze w naszej hierarchii wartości był na pierwszym miejscu.”
Regens Penitencjarii Apostolskiej przypomniał, że istota posługi kapłańskiej jest nierozerwalnie związana z głoszeniem Ewangelii i sprawowaniem sakramentów. Szczególną uwagę poświęcił sakramentowi pokuty i pojednania, nazywając go szkołą kapłańskiego serca. Podkreślił też, że miłosierdzie nie polega na pomniejszaniu znaczenia grzechu, ale na cierpliwym towarzyszeniu człowiekowi w drodze nawrócenia:
„Prawdziwe miłosierdzie nie oznacza lekceważenia grzechu, nie polega na przekonywaniu człowieka, że wszystko jest obojętne i że nawrócenie nie jest potrzebne. Miłosierdzie oznacza, że nie pozostawiamy człowieka samego w jego grzechu. Pragniemy pomóc mu uznać prawdę i otworzyć się na łaskę by rozpocząć nowe życie”
Biskup przypomniał, że aby być dobrym spowiednikiem – cierpliwym, uważnym i delikatnym – kapłan sam musi regularnie przystępować do sakramentu pokuty i stawać przed Bogiem w prawdzie o własnej kruchości.
Po konferencji odbyła się adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której można było przystąpić do sakramentu pokuty, w którym posługiwał również ksiądz biskup Nykiel.
Centrum dnia skupienia stanowiła Msza święta pod przewodnictwem Księdza Biskupa. W homilii, nawiązując do Ewangelii o wymaganiach stawianych tym, którzy chcą pójść za Chrystusem i dźwigać swój krzyż, bp Nykiel skierował do zgromadzonych ważne pytanie o źródło kapłańskiej tożsamości:
„Czy w całym moim kapłańskim życiu nie zatraciłem czasem tego, co najważniejsze: bycia uczniem Chrystusa? Najpierw jestem uczniem Chrystusa, potem jestem Jego kapłanem”.
Bp Nykiel przestrzegł przed sprowadzeniem kapłaństwa do zdobywania kolejnych stopni naukowych i akademickich osiągnięć, które nie mogą zastąpić modlitwy i osobistego spotkania z Chrystusem. Przywołując przykład św. Karola Boromeusza, przypomniał, że odnowa Kościoła rozpoczyna się od osobistego nawrócenia pasterzy. Zachęcił również księży studentów, aby czas spędzony w Rzymie zaowocował nie tylko zdobywaną wiedzą i tytułami, ale przede wszystkim pogłębieniem miłości do Pana Boga i ludzi.
Na zakończenie liturgii głos zabrał Rektor Instytutu, ks. dr Adam Sycz. W imieniu całej wspólnoty podziękował bp. Krzysztofowi Nykielowi za duchowe przewodnictwo, wygłoszone słowo pasterskie, wspólną celebrację Eucharystii oraz posługę w konfesjonale w czasie popołudniowej adoracji.
Po Mszy świętej, o godz. 19.00, wspólnota spotkała się w refektarzu na kolacji. Listopadowy dzień skupienia zakończyły uroczyste Nieszpory za zmarłych. W liturgii mieszkańcy Instytutu polecali Bożemu Miłosierdziu zmarłych papieży, biskupów, rektorów Instytutu, dobrodziejów oraz swoich bliskich zmarłych.







